VERGULD

De onbekende dichter van bekende liedjes zou gehuldigd worden. In een Amsterdams theater. Niet helemaal gerust op wat hem boven het hoofd hing verliet hij die middag Nieuw-Buinen, een gehucht in Drenthe waar hij al dertig jaar woonde. Tegen zijn gewoonte had hij een frivool colbert-jasje en glimmende gepoetste schoenen aan. Enigszins opgelaten betrad hij het theater, maar werd al gauw gehuld in zo’n rose wolk van warmte en genegenheid dat hij zich weerloos naar zijn plaats liet brengen. Een keur van collega’s, acteurs, zangers en zangeressen vertolkten een bekend of minder bekend nummer van hem. En de onbekende dichter raakte ontroerd.

Tegen het eind van de voorstelling werd hem gevraagd op het podium te komen. Daar had hij op gerekend, want hij had gevraagd een dankwoord te mogen uitspreken. Over hoe woorden op papier pas door de muziek tot leven worden gewekt. En hoe woorden en muziek pas betekenis en diepte krijgen als een zanger of zangeres zijn of haar ziel en zaligheid er in legt. Hij had nog meer willen zeggen, maar werd onderbroken door de mededeling dat nu de burgemeester van Nieuw-Buinen het woord tot hem wilde richten.

Er kwam een kleine, kordate vrouw naar voren die hem vaag bekend voorkwam. Nieuw-Buinen heeft geen burgemeester, omdat het al jaren geleden is opgegaan in een veel grotere gemeente. Waarschijnlijk was deze vrouw iemand van de plaatselijk toneel vereniging. Zijn vermoeden werd bevestigd toen hij inde coulissen keek waar collega’s en artiesten zich stikkend van de lach verdrongen.  De vrouw speelde haar burgemeestersrol verrassend goed. Ze wijdde uit over de betekenis van de onbekende dichter voor het verenigingsleven van Nieuw-Buinen. Zijn bemoeienis met de hertenkamp en met de jongerensoos van het plaatselijk belang. Hij sloeg zijn ogen ten hemel. De zaal lachte en werd gesterkt in het vermoeden dat zij naar een grappige sketch zaten te kijken. De vrouw ging onverstoorbaar door. Hij keek naar haar ambtsketen. Als dit een sketch was, had hij geen idee van de clou of zijn eigen rol daarin. Of was dit een aflevering van  de Bananasplitshow. Er waren nogal wat tv camera’s aanwezig. Afgeleid door dit soort gedachten,  troffen de woorden van de vrouw hem geheel onverwachts: Het heeft de majesteit behaagt! ….. Het heeft de majesteit behaagt?  De onbekende dichter van bekende liedjes sloeg dubbel van het lachen. Dit was wel het laatste wat hij verwacht  had. Hij hernam zich en liet zich door de vrouw,  die toch echt de burgemeester bleek te zijn, een lintje opspelden dat zo uit een feestwinkel leek te komen.

Toch enigszins van zijn stuk gebracht, kon hij alleen maar ‘dank u wel,’, stamelen. Hij die in zijn liedteksten de werkelijkheid aardig naar zijn hand wist te zetten, was in thet theater van zijn leven weer eens volkomen op het verkeerde been gezet. Verguld legde hij zich er maar bij neer.

Comments are closed