Familiegevoel
Familiegevoel
Eerst was er ongeloof, toen woede, maar al snel brak de onderhandelingsfase aan: twee jaar? Eén? Zes maanden? Tenslotte werd het de vraag of hij de kerst nog wel zou halen. Dáár was hij nu mee bezig: de kerst halen. Hij lag op de bank te kijken naar de boom die zijn vrouw begin december al had neergezet. Hij had nog aanwijzingen gegeven, wélke bal wáár. Maar al gauw hoorde hij zichzelf. Dat kwam steeds vaker voor, dat hij opeens zichzelf hoorde praten. Dus hield hij vaker zijn mond. Als vanzelf deden de andere familieleden wat vaker hun mond open. Zelfs zijn jongste zoon die, sinds hij op kamers woonde, nog maar zelden het woord tot hem richtte, kwam opeens met verhalen over wat hij nou uitspookte: het organiseren van houseparties op sloopterreinen of in oude fabrieksgebouwen. Hij luisterde aandachtig en liet, tot zijn eigen verrassing, zijn eeuwige kritiek achterwege. In plaats daarvan voelde hij tranen, omdat hij opeens zichzelf herkende in het enthousiasme van zijn zoon. Zo ging het deze laatste dagen steeds. Niemand was nog langer zichzelf, maar bijna ongemerkt voorzien van een ge-update versie van zijn of haar persoonlijkheid. Zijn dochter die tot voor kort helemaal partij had gekozen voor haar moeder, toen uitkwam dat hij al een jaar een verhouding had met Dorris, zijn salesmanager van de vestiging Purmerend, zijn dochter dus, die niets meer van hem moest hebben, voerde hem gisteren zijn toetje, omdat hij zo moe was. Want dat werd erger: hij voelde zich nog goed, maar wel steeds meer vermoeid. Zijn vrouw kwam thuis en liet alles zien wat ze die middag had gekocht voor het kerstdiner. Hij keek aandachtig toe. Ze glimlachten naar elkaar en haar vrouw wendde snel haar hoofd af om niet te huilen. Hij dacht nog maar zelden aan Dorris. In plaats daarvan dacht hij er over na hoe hij de breuk kon herstellen, zodat zijn vrouw hem weer voldoende zou vertrouwen om te kunnen huilen waar hij bij was. ‘Heb je de kaart gelezen?’, vroeg ze. Ja, sinds die vanmorgen in de bus was gevallen, had hij hem al tien keer gelezen. Hij was van hun oudste zoon uit Phoenix, Arizona. Daar had hij een bedrijf opgezet in zonnepanelen. Hij werkte zestig uur per week, maar had besloten met de kerstdagen in Nederland te zijn. Met enige moeite pakte hij opnieuw de kaart met gebeeldhouwde bergen en strak blauwe lucht. ‘Het gezin herenigd’, dacht hij,’daar had het jaren niet naar uitgezien’. Hij liet zich terugvallen in de kussens en keek weer naar de boom met de lichtjes, de ballen, het engelenhaar. Het zag er naar uit dat dit de mooiste kerst zou worden sinds zijn kinderjaren. Jammer dat hij er voor moest doodgaan!
Themocracy